Pierwszy lekki ból pojawił się w wieku 34 lat. Wtedy młodej kobiecie nie przyszło do głowy, że to może być ON. Nikomu nie przyszło…
A ból czasami słabł. Ale znowu się pojawiał, tylko mocniejszy. Bolała pierś, prawa. – Lekarze, którym wspominałam, że coś mnie boli mówili, że jestem przemęczona, albo przeziębiona, a może coś mi się wydaje. Kiedy ginekologa poprosiłam o mammografię, to na mnie nakrzyczał, że jestem za młoda na takie badanie. I wyrzucił z gabinetu – mówi nasza bohaterka.
Aż pewnego dnia, siedząc w pracy na wysokości kilkunastu metrów, suwnicowa Ilona Janowicz musiała zejść na przerwę. Było bardzo gorąco i chciała się przebrać. Ból prawej części klatki piersiowej promieniujący na plecy był tak dojmujący, że nie mogła dalej obsługiwać ogromnej suwnicy na ZG Rudna. Miała wtedy 42 lata.
– Doskonale pamiętam ten dzień. Poszłam do kierownika i mówię mu, słuchaj Bronek, boli mnie, ja u siebie coś wykryłam. A on najpierw mi nagadał, a zaraz potem załatwił samochód do szpitala – wspomina 72-letnia obecnie mieszkanka Polkowic. To była pierwsza z wielu osób, które uratowały pani Ilonie życie.
11 września
Kopalniane auto z kierowcą zawiozło suwnicową do chirurga, a ten od razu dał skierowanie do szpitala. – Jeszcze w ten sam dzień pojechałam do szpitala w Lubinie, a na drugi dzień już miałam operację. To był 11 września 1996 roku – opowiada. Po zabiegu były naświetlania kobaltem i pół roku chemii. – O Jezu, byłam strasznie poparzona, ale kiedyś był inny kobalt. Moja córka Gosia, która miała usuwany guzek z piersi, też miała lampy, ale teraz to już zupełnie inny kobalt. Ja dochodziłam do siebie z pół roku – wspomina. Po zabiegu konieczna była rehabilitacja prowadzona w polkowickiej przychodni. Za tę opiekę pani Ilona jest wdzięczna po dziś dzień.
– Boże… jakbym powiedziała, że nie miałam dobrej opieki, to bym zgrzeszyła. Przede wszystkim największe podziękowania należą się Mariolce Kośmider, jej dziewczynom z przychodni, lekarzowi prowadzącemu, psychiatrze. To trudno nawet opisać jak wiele osób mi pomagało, naprawdę – i dodaje ze śmiechem – nawet mój mąż. Jak on się trząsł nade mną. Cokolwiek ja się tylko skrzywiłam, to od razu chciał dzwonić na pogotowie. Matko, on był tak przewrażliwiony, że o czwartej rano wstawał, wszystko obierał, szykował na zupę, dawał do garnka, wodę zalewał. Ja tylko później wstawałam… i przyprawiałam. Tak wtedy gospodarowaliśmy – wspomina.
Lęk
Pani Ilona szybko wróciła do aktywności, ale w głowie zawsze czaił się lęk. Czy bała się nawrotu choroby? – Pewnie, że tak. Coś mnie zabolało, ojej, chyba mam przerzut. Dopiero doktor Janczak mną potrząsnęła. Mówi, dziewczyno, weź się opamiętaj!
Po własnych doświadczeniach z chorobą zdecydowała o badaniach genetycznych swoich córek. U młodszej nic nie wykryto, u starszej znaleziono dwa zmutowane geny odpowiedzialne za podatność na choroby nowotworowe. Dzięki temu, kiedy tylko pojawiły się u niej podejrzenia początków raka, niewielki guzek został szybko usunięty. – Ale ja nie mam żadnego zmutowanego genu. A jednak zachorowałam. Czyli nie wiadomo skąd to się bierze – podsumowuje.
Uratowane życie
Kobiety powinny regularnie się badać i słuchać swojego organizmu. I nie bać się mówić o nowotworze. Ta dewiza przyświeca Ilonie Janowicz od wielu lat. – Chodziłam na basen i kiedyś na tym basenie spotkałam dziewczynki. Przyglądały mi się i zapytały dlaczego tak wyglądam. A ja na to, że to z powodu raka piersi i powiedziałam im co to jest. Że to bardzo groźne i trzeba się badać. Powiedziałam im wtedy, aby namówiły swojej mamy na badania profilaktyczne. I proszę sobie wyobrazić, że po pewnym czasie spotykam pod sklepem Danusia jedną z tych dziewczynek z kobietą w chustce na głowie. Przystanęłam, a ta kobieta rozpłakała się, objęła mnie, wyściskała i mówi: wie pani, że dzięki pani żyję? Bo moja córka uparła się, że mam iść na mammografię. Poszłam i okazało się, że mam raka. Ta kobieta straciła pierś, ale wygrała życie – podkreśla Ilona Janowicz.
Żyję, aby opowiadać
Nasza bohaterka była pierwszą prezeską polkowickiego koła Amazonek. Od operacji minęło 30 lat, ale nadal czuje, że musi mówić o walce z tą chorobą, o profilaktyce. Zwłaszcza, że w 1996 roku wydawało się, że ma niewielkie szanse. – Powiem szczerze, miałam raka III stopnia z przerzutem na węzły chłonne pod pachą. Był naprawdę zaawansowany. Ale żyję. Jeden lekarz powiedział mi kiedyś, że żyję, aby opowiadać.
Trwa Różowy Październik – Miesiąc Świadomości Raka Piersi. W tym szczególnym okresie na podejmowane są tematy związane z profilaktyką, diagnostyką oraz nowoczesnym leczeniem nowotworów piersi. Rozpoznawalnym symbolem akcji jest różowa wstążka. W Polkowicach od 20 lat w tym miesiącu organizowane są Polkowickie Dni „Chronię życie przed rakiem”.